Daleko niedaleko

Czasem mam wrażenie, że wiele osób myśli o Warszawie jako o dużym, szarym i bezdusznym mieście. Okazuje się jednak, że nie trzeba wyruszać poza granice stolicy, by pospacerować sobie po wsi. W piątek po pracy Maciek zabiera mnie na spacer po Wolicy, czyli całkiem wiejskiej części Ursynowa.
czytaj dalej

Pierwszego dnia w Mediolanie chcemy z Magdą zjeść obiad. Pora wydaje nam się w sam raz. Jest 16:30, a my zgłodniałyśmy. Jednak w knajpce czeka nas niespodzianka. Kelner informuje, że kuchnia jest zamknięta. Możemy ewentualnie dostać tosty. Pierluigi tłumaczy nam potem, że nie ma lekko. Są ściśle określone godziny spożywania posiłków i poza nimi możemy sobie tylko pomarzyć o smacznym obiedzie. Ewentualnie wsunąć tosta.
czytaj dalej

Las Kabacki jest moim ulubionym miejscem wypadów rowerowych – blisko domu i jest gdzie pojeździć, miło nawet wyskoczyć po pracy na chwilę. Ponieważ jednak bicykl nie wrócił jeszcze z przezimowania u rodziców w garażu, gdzie pojechał, żeby nie marznąć u mnie na balkonie, to wycieczka rowerowa nie wchodzi póki co w grę. Ale w taki piękny dzień jak dzisiaj nie można siedzieć w domu. Biorę więc aparat i idę na spacer szukać wiosny.
czytaj dalej

6 spośród 14 milionów mieszkańców Kambodży jest jeszcze dziećmi – tyle osób nie ukończyło osiemnastego roku życia. Wśród nich półtora miliona to dzieci poniżej piątego roku życia. Wszystkie dzieci, które spotykam w Kambodży są uśmiechnięte. Ich duże, ciemne oczy są zawsze radosne, bardzo często pomimo biedy, w jakiej przyszło im żyć. To naprawdę niesamowite!
czytaj dalej

Cały czas uważam, że tramwaje w Lizbonie to mistrzostwo świata. Jednak kiedy po raz pierwszy zobaczyłam pomarańczowy tramwaj w Mediolanie, to otworzyłam szerzej oczy. Potem był błysk w oku i radość na twarzy. Jakie one ładne! I niektóre nawet podobne do tych lizbońskich…
czytaj dalej

Verbania to mała włoska miejscowość w Alpach, całkiem niedaleko granicy ze Szwajcarią. Dziura jakich mało. Zawsze staram się w odwiedzanych miejscach dostrzec coś pozytywnego, nawet, jeśli na pierwszy rzut oka wydają się mało ciekawe. Tutaj poniosłam kompletną porażkę. Niektóre dziury mają jeszcze jakiś swój urok dziurowatości. Verbania nie ma absolutne nic. Zero. To esencja beznadziejnosci.
czytaj dalej