Daleko niedaleko

Wieczór w Ortaköy. Zatrzymuję się w herbaciarni na brzegu cieśniny Bosfor. Herbaciarnia to duże słowo w tym przypadku – składa się ona z kilku małych plastikowych stolików, niektóre z nich przykryte są równie plastikowymi matami. Obok plastikowe krzesełka. Prawie wszystkie zajęte przez Turków sączących herbatę. Gdzieś z boku większy nieco stolik, też oczywiście z plastiku, a na nim czajnik z esencją i sporych rozmiarów termos z gorącą wodą do jej rozcieńczania. Zamawiam szklankę i siadam na jednym z ostatnich wolnych krzesełek, a na stoliku stawiam swoją szklaneczkę.

Gorący, złocisty napój obowiązkowo z dużą ilością cukru podawany w niewielkich szklaneczkach jest w Turcji bardzo popularny. Herbatę, zwaną tu çay, popija się w każdej sytuacji. Nawet gdy idziesz do sklepu kupić pamiątki nie zdziw się, kiedy sprzedawca zaproponuje ci szklaneczkę herbaty. Częstowanie herbatą to wyraz gościnności i przyjaźni.

Turecki çay zaczyna być równie popularny jak tutejsza kawa, ale dzieje się tak dopiero od niedawna. Po I wojnie światowej import kawy był dla Turków niezwykle drogi, dlatego Atatürk zdecydował się promować czarną herbatę, która zresztą była dostępna z krajowych plantacji w prowincji Rize, na tureckim wybrzeżu Morza Czarnego. Co ciekawe, Turcja może się szczycić największą konsumpcją herbaty na osobę na świecie – rocznie zużywa się tu 2,5 kilograma herbaty na osobę, a to nawet więcej, niż w tradycyjnie herbacianej Wielkiej Brytanii!

Rytuał parzenia herbaty jest dość ściśle określony. Tradycyjnie wykorzystuje się do tego dwa czajniczki (çaydanlık) stojące jeden na drugim. W większym, dolnym czajniczku gotuje się woda, której niewielką ilość następnie wlewa się do górnego czajniczka, wypełnionego listkami herbaty dzięki czemu otrzymuje się mocną esencję. Tę można następnie, zgodnie z upodobaniem, rozcieńczyć wodą z dolnego czajnika. Herbatę podaje się w charakterystycznych szklaneczkach o kształcie tulipana (zwanych ince belli – szklanki o wąskiej talii :), które trzyma się za sam brzeg tak, by nie poparzyć sobie palców.

Wieczór w Ortaköy… Herbata parzy w język. Wiem, że jest mocna, więc dodaję dwie kostki cukru, który błyskawicznie rozpuszcza się w napoju. Mimo to wyraźnie czuję goryczkę kiedy biorę pierwszy łyk, parząc sobie przy okazji język. Ale to nie przeszkadza. Herbata jest pyszna! Nie spiesząc się wypijam całą szklankę i spoglądam na zegarek. Jest jeszcze czas na drugą porcję. Zamawiam, choć to chyba błąd. Tuż po jej wypiciu czuję przyspieszone bicie serca – jak po mocnej kawie. Taka cena za podwójną przyjemność.

Podobne wpisy:

Herbata. Z mlekiem czy zielona? Próbowałam wcześniej kilka razy herbaty z mlekiem, ale żadna nie smakowała tak, jak ta. Różnica polega na tym, że do...
Thé à la menthe Gorąca, słodka, smakowita, a co najważniejsze – świetnie gasi pragnienie w upale. Przez prawie pół roku w Portugalii, latem, wypiłam...
Między krzaczkiem a filiżanką Czajnik gwizdaniem oznajmia, że woda już się zagotowała. Wyłączasz gaz i zalewasz herbatę wrzątkiem zostawiając ją na 3 minuty, by...
Herbaciane kobiety Kiedy wypijacie w domowym zaciszu cejlońską herbatę zapewne nie myślicie o tym, skąd się ona wzięła w waszej filiżance. A...