Daleko niedaleko

Ministerstwo Zdrowia ostrzega: palenie sziszy wpływa negatywnie na zdrowie twoje i osób w twoim otoczeniu. Przebąkiwano już nawet nie raz o wprowadzeniu zakazu palenia fajki wodnej w Egipcie. Ale pewnych tradycji po prostu nie można zabronić, dlatego w niezliczonych kawiarniach, przy stolikach nadal siedzą mężczyźni i piją mocną herbatę i bez pośpiechu popalają sobie sziszę.

czytaj dalej

Biblioteka Aleksandryjska była prawdopodobnie największą i najbogatszą biblioteką starożytnego świata. Otwarto ją za panowania dynastii Ptolemeuszów pomiędzy rokiem 323 p.n.e a 283 p.n.e. Nieznane są jej dokładne wymiary, plan, ani nawet data jej zniszczenia. Wiadomo natomiast, że składała się z części głównej, dostępnej tylko dla wybranych, zwanej Bruchejon i mniejszej, otwartej dla wszystkich mieszkańców Aleksandrii, o nazwie Serapejon. Po Bruchejonie i Serapejonie nie ma już śladu, ale w 2002 r. otwarto w Aleksandrii kompleks, który ma przypominać o starożytnej świetności tego miasta.

czytaj dalej

To najbardziej dobrane z miejsc (jakoś mi to nie brzmi, ale niech będzie, że tak się tłumaczy egipskie Ipet isut) leży niedaleko Luksoru i jest zbiorem starych kamieni, kolumn i gruzów. Ale nie jakichś zwykłych kamulców pokrytych kurzem i piachem. Karnak był kiedyś kompleksem świątyń. Najstarsza z nich pochodzi sprzed ponad półtora tysiąca lat przed naszą erą. To trzy i pół tysiąca lat temu. Spacerując po Karnaku mam wrażenie, jakbym dotykała historii.

czytaj dalej

Jako dziecku wydawało mi się, że Egipt i piramidy to jakiś koniec świata, miejsce tak dalekie, że aż nieosiągalne. A rok temu Rafał przekonał mnie do wyjazdu do Egiptu mniej więcej tymi słowami: Jeździmy trochę tu i tam, a piramid jeszcze nie widzieliśmy, choć są tuż tuż, wstyd trochę… Cóż, trochę racja. Cud świata przydałoby się zobaczyć choć raz w życiu. Zobaczyłam więc. I co? Nie wiem, chyba tak jest z wieloma atrakcjami turystycznymi. Spodziewamy się nie wiadomo czego, a one tych oczekiwań nie spełniają. Piramidy wydają się mniejsze, niż sobie wyobrażałam, bardziej szare i jakieś takie… mało tajemnicze.

czytaj dalej

Za czasów faraonów było tak, że co roku wylewające wody Nilu nanosiły żyzne osady. Wzbogacone w ten sposób gleby pozwalały na rozwój rolnictwa wzdłuż i w delcie rzeki. Oczywiście wiązało się to również z powodziami nawiedzającymi nadrzeczne tereny i utrudniającymi życie mieszkającym tam ludziom. Trzeba było coś z tą niedogodnością zrobić… Pierwsze próby uregulowania rzeki sięgają XI w. n.e. kiedy to do Egiptu wezwano uczonego Alhazena. Kiedy okazało się, że jego wysiłki spełzają na niczym, Alhazen – bojąc się kary – zasymulował chorobę psychiczną. Tamy nie udało się tu wybudować aż do 1902 r. To był ważny krok do regulacji Nilu.

czytaj dalej

Jakieś 3 300 lat temu żył sobie w Egipcie faraon imieniem Ramzes II. Władca ów prowadził wojny m.in. z Nubijczykami, zamieszkującymi ziemie na południe od Egiptu. Aby pokazać swą siłę i wielkość nakazał wykuć w skale cztery ogromne posągi i wybudować świątynię poświęconą (oficjalnie) bogowi Re-Horachte. Nieoficjalnie jednak wspaniałość Ramzesa miała przesłaniać nawet bóstwo. A obok skonstruowano świątynię dla żony faraona, Nefertari, która z kolei usuwa w cień boginię Hathor. Wielkie kamienne postaci witały więc milcząco wszystkich przybyszów z Afryki. I milczą tak do dzisiaj, obserwując rzesze turystów…

czytaj dalej