Daleko niedaleko

Jako dziecku wydawało mi się, że Egipt i piramidy to jakiś koniec świata, miejsce tak dalekie, że aż nieosiągalne. A rok temu Rafał przekonał mnie do wyjazdu do Egiptu mniej więcej tymi słowami: Jeździmy trochę tu i tam, a piramid jeszcze nie widzieliśmy, choć są tuż tuż, wstyd trochę… Cóż, trochę racja. Cud świata przydałoby się zobaczyć choć raz w życiu. Zobaczyłam więc. I co? Nie wiem, chyba tak jest z wieloma atrakcjami turystycznymi. Spodziewamy się nie wiadomo czego, a one tych oczekiwań nie spełniają. Piramidy wydają się mniejsze, niż sobie wyobrażałam, bardziej szare i jakieś takie… mało tajemnicze.

czytaj dalej

W Maroku wszyscy ostrzegają turystów, by nie kupować wody od ulicznych sprzedawców. Bo nasze europejskie, delikatne żołądki mogłyby się po takiej dawce obcej flory bakteryjnej na nas obrazić. I jest w tym pewnie sporo racji. Ja sama przyznać się muszę, że wody takiej nie skosztowałam. Jednakże miejscowi nierzadko gaszą pragnienie wodą od panów w zabawnych, czerwonych kapeluszach.

czytaj dalej

Za czasów faraonów było tak, że co roku wylewające wody Nilu nanosiły żyzne osady. Wzbogacone w ten sposób gleby pozwalały na rozwój rolnictwa wzdłuż i w delcie rzeki. Oczywiście wiązało się to również z powodziami nawiedzającymi nadrzeczne tereny i utrudniającymi życie mieszkającym tam ludziom. Trzeba było coś z tą niedogodnością zrobić… Pierwsze próby uregulowania rzeki sięgają XI w. n.e. kiedy to do Egiptu wezwano uczonego Alhazena. Kiedy okazało się, że jego wysiłki spełzają na niczym, Alhazen – bojąc się kary – zasymulował chorobę psychiczną. Tamy nie udało się tu wybudować aż do 1902 r. To był ważny krok do regulacji Nilu.

czytaj dalej

Jedyne miejsce, które jest mi dane odwiedzić w czasie mojego “długiego weekendu” w Tunezji to hotelowe zagłębie położone 12 kilometrów na południe od właściwego Hammametu. Wiem, szału nie ma ;) Ale podzielę się wrażeniami z tego komercyjnego kawałka Tunezji, w końcu to bardzo turystyczne miejsce. A jako zwolenniczka powrotu turystów do tego kraju najszybciej, jak to będzie możliwe, postaram się pokazać, że Yasmine Hammamet też ma swoje ciekawe miejsca.

czytaj dalej

Dawno, dawno temu, kiedy Portugalia była jeszcze potęgą, Portugalczycy przybyli na zachodnie wybrzeże Maroko i założyli tu miasto, które nazwali Mazagão (szerzej znane jako Mazagan). Było to w okolicach 1502 r. Dopiero w 1769 r. miasto zostało podbite przez marokańskiego sułtana Muhammada III. Portugalczycy wynieśli się do Brazylii, gdzie założyli Nova Mazagão, czyli Nowy Mazagan. Stary Mazagan został marokańską Al-Dżadidą, ale wpływy portugalskie nadal można tu dostrzec.

czytaj dalej

Jakieś 3 300 lat temu żył sobie w Egipcie faraon imieniem Ramzes II. Władca ów prowadził wojny m.in. z Nubijczykami, zamieszkującymi ziemie na południe od Egiptu. Aby pokazać swą siłę i wielkość nakazał wykuć w skale cztery ogromne posągi i wybudować świątynię poświęconą (oficjalnie) bogowi Re-Horachte. Nieoficjalnie jednak wspaniałość Ramzesa miała przesłaniać nawet bóstwo. A obok skonstruowano świątynię dla żony faraona, Nefertari, która z kolei usuwa w cień boginię Hathor. Wielkie kamienne postaci witały więc milcząco wszystkich przybyszów z Afryki. I milczą tak do dzisiaj, obserwując rzesze turystów…

czytaj dalej