Daleko niedaleko

Stoję z zadartą głową i wpatruję się w wielkie ekrany. Migające wszystkimi kolorami świata światełka i zmieniające się jak w kalejdoskopie obrazki hipnotyzują. Patrzę na wprost i widzę elegancko ubrane kobiety, po prawej przesuwają się jakieś cyferki, chyba notowania giełdowe, gdzieś jeszcze bardziej z boku Coca-cola zachęca do sięgnięcia po butelkę orzeźwiającego napoju. Za plecami złote łuki McDonalda i wysokie na kilka pięter afisze teatrów z Broadwayu. Kodak, Swatch, Toshiba, Guess, CNN, Corona, Hershey’s, HSBC, Samsung… Wszystkie reklamy zlewają się w jedną wielką mozaikę, a ludzie przyglądają się i robią zdjęcia.

czytaj dalej

Motorówka powoli podpływa do brzegu i zatrzymuje się. Wyskakujemy na plażę ukrytą gdzieś pomiędzy skałami w Parku Narodowym Los Haitises i rozglądamy się na boki obserwując niezliczone ilości ptactwa. W tym czasie nasza przewodniczka i jej pomocnicy wyciągają z łódki przenośne chłodziarki i wyciągają z nich plastikowe kubki, butelki rumu i sprite’a. Chodźcie, spróbujecie czegoś naprawdę dominikańskiego – woła do nas, wciskając każdemu kubeczek, który za chwilę napełnia się od serca rumem i dopełnia spritem. Biorę pierwszy łyk drinka i od razu podoba mi się ten lekki, orzeźwiający smak.

czytaj dalej

Spójrzcie na ten wysoki budynek po prawej. Żeby dostać się na samą górę tego drapacza chmur trzeba pokonać aż 1860 stopni. Do tarasu na 86 piętrze jest 1576 schodów. I wyobraźcie sobie, że począwszy od 1978 r. co rok znajduje się grupa ludzi, którzy nie tyle wchodzą na górę, co wbiegają! Rekordziście Paulowi Crake’owi w 2003 r. przebiegnięcie tych wszystkich stopni zajęło 9 minut i 33 sekundy. Ale spokojnie, na taras widokowy Empire State Building można też wjechać windą :)

czytaj dalej

Przyznaje się, że nie przepadam za naszymi współczesnymi cmentarzami. Są dla mnie dość przygnębiające, z przyciężkimi, ciemnymi, marmurowymi lub marmuropodobnymi nagrobkami. Nie lubię po nich chodzić. Dlatego idąc ulicą w centrum Las Terrenas nie załapuję od razu, że przechodzę obok cmentarza. Ale w Jarabacoa, kiedy zauważam, że brama nekropolii jest otwarta, od razu zaglądam z ciekawości do środka…

czytaj dalej

Podobno kto nie ma szczęścia w kartach, ten ma szczęście w miłości. I na odwrót. Nie mogę tego niestety potwierdzić. W Atlantic City przegrałam w black jacka 100 dolarów, w Złotych Piaskach wygrałam 50 euro, a w miłości bez zmian. Za to moim zdaniem prawdziwe jest inne powiedzenie – kto nie ma szczęścia w kartach, ten nie ma pieniędzy na miłość. Do wizyty w Atlantic City zachęcam jednak nie tylko miłośników hazardu, bo tam zwyczajnie można się na chwilę oderwać od rzeczywistości :)

czytaj dalej

Krystalicznie czysta woda miarowo uderza o brzeg. Przypływając i cofając się, zabiera ze sobą drobinki miękkiego, jasnego piasku. Przy akompaniamencie szumu fal palmy rosnące nad brzegiem powoli, niepostrzeżenie pochylają się coraz bardziej ku ziemi. Aż w końcu zwycięża grawitacja i drzewo przechyla się tak bardzo, że nie może już ustać z miejscu i lecz z pluskiem wpada do wody…

czytaj dalej