Daleko niedaleko

Czyściutkie, ekskluzywne hotele z prywatną plażą, palmy i drinki z parasolkami – tak się kojarzy Dominikana. Ci, którym wczasy na Dominikanie obiły się o uszy trochę mocniej, mogą skojarzyć też nazwę Punta Cana – kurort z tymi wszystkimi wycackanymi hotelami. Ale i tam da się znaleźć miejsce nieco bardziej dominikańskie niż turystyczne. El Cortecito – tam trafiamy na początku i na końcu naszego objazdu po Dominikanie.

czytaj dalej

Ta postrzępiona, pastelowa budowla jest jednym z najbardziej charakterystycznych punktów w Budapeszcie. Z daleka wygląda trochę jak śmietankowy tort z owocową polewą i wielką wiśnią w postaci kopuły na środku. Stoi na lewym brzegu Dunaju, a najlepiej prezentuje się właśnie z rzeki bądź z drugiego brzegu, na przykład ze Wzgórza Zamkowego. To siedziba węgierskiego parlamentu – Országház.

czytaj dalej

Tradycja nakazuje, by pierwszego marca obdarować najbliższych biało-czerwonymi bransoletkami albo plecionymi laleczkami. Taki talizman nazywa się martenica i ma zagwarantować przychylność Baby Marty. Trzeba go nosić aż do momentu, kiedy zobaczy się pierwszy symbol wiosny – bociana lub obsypane kwiatami drzewo. Wtedy martenicę można zdjąć i powiesić na gałązce. Nie zdziwcie się więc, kiedy w Bułgarii zobaczycie gałęzie obwieszone biało-czerwonymi sznureczkami. To ślady wiosny!

czytaj dalej

W Polsce nigdy nie widziałam tylu bocianów na raz. A tu proszę – Maroko, a krajobraz taki trochę jakby oswojony, bo biało-czarne ptaki przywodzą na myśl polską wieś. Ale tylko one, bo już budynki, a raczej to, co z nich, zostało są zupełnie odmienne od naszych. Dlatego cały obrazek na pierwszy rzut oka wydaje się być trochę dziwny. Z drugiej strony przecież wiadomo, że bociany na zimę odlatują do Afryki. A wiele z nich – jak widać – ląduje w Szelli leżącej nieopodal stolicy Maroka, Rabatu.

czytaj dalej

W klubie panuje półmrok, z głośników sączy się dość żwawa muzyka. Pijemy drinki rozglądając się dookoła. Nagle zapalają się wszystkie światła, a do nas podchodzi kelnerka, ponaglając nas do zapłaty. Dziewczyny, które jeszcze przed chwilą tańczyły na środku klubu, nagle znikają jak kamfora. Płacimy, zastanawiamy się, czy czas wychodzić – nie wiemy, co się dzieje. Czyżby policja? Nowa zmiana, zostańcie – tłumaczy nam kelnerka i znika gdzieś na zapleczu. Zostajemy.

czytaj dalej