Daleko niedaleko

Zastanawiam się, czy turyści równie chętnie przyjeżdżaliby wypoczywać do Bułgarii nad Morze Czarne gdyby woda faktycznie była koloru nocnego nieba. Wyobrażacie sobie skakać przez czarne fale? Chyba nie bardzo. Na szczęście Morze Czarne wcale nie jest czarne. A może jednak jest…?

czytaj dalej

Pierwszego dnia w Kuala Lumpur stanęłam przed słupem ogłoszeniowym i przeczytałam w myślach początkowe zdanie z wiszącej na nim kartki. Marzyłem o tym, że ślub będzie w kościele, ale ślub odbywa się w świątyni. Czy chodzi o ceremonię, z której właśnie wyszłam, a gdzie znalazłam się zupełnym przypadkiem podążając za kolorowym tłumem? Rodzina zaprosiła do środka i pozwoliła obserwować hinduskie zaślubiny. Pan młody wyglądał na zadowolonego, a piękna panna młoda wręcz promieniała szczęściem.

czytaj dalej

Dom sztuki? Pewnie jeszcze nowoczesnej… Nie ma opcji! – pomyślałam sobie czytając na Facebooku poradę Kamili, by popołudnie w Berlinie spędzić w Kunsthaus Tacheles. Nic nie poradzę na to, że sztuka nowoczesna w większości do mnie nie przemawia. Coś mnie jednak tknęło, żeby poszukać informacji o Tacheles. A kiedy zobaczyłam zdjęcie, wiedziałam już, że muszę tam iść!

czytaj dalej

Słuchamy opowieści taksówkarza o rządzie, o biedzie, o życiu w Birmie. Oglądamy zdjęcie opozycjonistki Aung San Suu Kyi wyciągnięte z porftela. W końcu pytamy, czy nie boi się tak otwarcie z nami rozmawiać na takie tematy. Gdyby władza dowiedziała się, o czym i jak z wami rozmawiam, poszedłbym do więzienia na dwa lata – odpowiada. Ale mówi dalej, widocznie nam ufa. Nie jest jedyny. W trakcie naszej podróży po Birmie kilkukrotnie zdarzają nam się momenty szczerości mieszkańców. Same ich nie pytamy, nie chcąc robić im problemów. To oni mają potrzebę mówienia, jak wygląda życie w kraju, gdzie rządzi wojskowa junta, karta sim kosztuje 6000 dolarów, a wszystkie media podlegają cenzurze.

czytaj dalej

Trudno ich nie zauważyć. Ciemnoczerwone, drewniane domki wyróżniają się w szwedzkim krajobrazie.. Charakterystyczny kolor jest jednak nie tylko domeną wsi – można go również spotkać w mieście. Na pierwszy rzut oka niektóre budynki w ogóle nie wyglądają jak drewniane, bo też takie jest zadanie czerwonej barwy. Ma udawać cegłę.

czytaj dalej

Stoję na murach miasta i spoglądam na Atlantyk. Wzburzone fale rozbijają się o przybrzeżne skały, a chłodny, słony wiatr owiewa mi twarz. Czasem powieje tak mocno, że aż trudno złapać oddech. As-Sawira nazywana jest wietrznym miastem właśnie ze względu na nieustający wicher znad oceanu. A wystarczy parę kroków wgłąb miasta i znajdujemy się jakby w innym świecie. Niebieskim świecie. Taka jest właśnie As-Sawira. Wietrzna i błękitna.

czytaj dalej