Daleko niedaleko

Domki z bielonymi ścianami wykończonymi żółtymi, błękitnymi lub czerwonymi obwódkami. Z dachami pokrytymi rdzawymi dachówkami porośniętymi mchem. Wąskie, brukowane uliczki wijące się w górę, w kierunku ruin cytadeli. Dużo zieleni i kwiatów w doniczkach. Całość otoczona całkiem wysokim murem miejskim. Óbidos, bo tu jesteśmy, wygląda jak prawdziwe miasteczko z bajki!

czytaj dalej

Każdy numer National Geographic czytam praktycznie od deski do deski, a w kolekcji mam wszystkie numery polskiego wydania począwszy od pilotażowego, bo zwyczajnie bardzo lubię ten magazyn. A wydawnictwo postanowiło mnie, jako prenumeratorkę, od czasu do czasu uszczęśliwić gratisami. Kiedyś była książeczka Beaty Pawlikowskiej (jeszcze tu nie opisana :), a jakiś czas temu dostałam Szwecję Piotra Kraśko z jego serii Świat według reportera. I dobrze, bo podejrzewam, że rozczarowana firmowaną przez NG Pawlikowską mogłabym nie sięgnąć po Kraśko. A tak mam o czym pisać :)

czytaj dalej

Mówi się, że nie leczone trwa tydzień, a leczone tylko siedem dni. Przeziębienie. Niby błahe, a jednak potrafi uprzykrzyć życie, a już najbardziej w podróży. Myślę, że jestem dość odporna, a jednak ze dwa razy do roku mnie łapie – zimą (od pogody) i latem (od klimatyzacji). Mam na nie swoje sposoby, ale kiedy ostatnio dopadło mnie to wredne choróbsko, koleżanka Niemka mieszkająca od kilkunastu lat na Majorce zaproponowała mi: wymieszaj 1/3 szklanki koniaku z 2/3 szklanki gorącego mleka, wypij i idź spać. Następnego dnia będziesz jako nowo narodzona. Nie wypróbowałam, ale… jak się okazuje, takich zwariowanych terapii jest więcej!

czytaj dalej

Zwiedzając Angkor natykam się na kilka takich grupek. Kilka osób siedzi przed wejściem do świątyni i gra na jakichś nieznanych mi instrumentach. Przyglądam się – większość z nich jest niepełnosprawna. Nie mają jednej bądź obu nóg, nie mają rąk. To jedne z tysięcy osób poszkodowanych po nastąpieniu na minę przeciwpiechotną. Tak zarabiają na życie.

czytaj dalej

Stał samotnie, twarzą zwrócony ku morzu, ręką osłaniając oczy i patrząc w dal. Przypominał wszystkim o chwale i potędze Rodos. Nie pozwalał zapomnieć zwycięstwa nad Demetriuszem Poliokretesem, który na polecenie swego ojca, Antygona Jednookiego próbował podbić miasto sprzymierzone po śmierci Aleksandra Wielkiego z Ptolemeuszami z Egiptu. Kiedy na pomoc oblężonemu miastu przybyły statki egipskie, armia Demetriusza uciekła w popłochu, pozostawiając na miejscu swoje wyposażenie. Mieszkańcy Rodos sprzedali je za 300 talentów, a pieniądze przeznaczyli na budowę Kolosa, który stanął u wejścia do portu Mandraki.

czytaj dalej